Interview: David Corley – TakeRoot met zwart randje

Door Ella-Milou Quist

Wie herinnert het zich niet, twee jaar geleden, in september 2015, kreeg TakeRoot halverwege de dag ineens een naar smaakje. Ik noemde het destijds het ‘zwarte randje’. Toen singer-songwriter David Corley zijn toegift inzette en riep: “My heart goes out to…” zakte hij ineens in elkaar, midden op het podium. Hij had een hartstilstand. Een zuster, die toevallig in het publiek stond, reanimeerde hem en niet veel later nam het EHBO- en het ambulanceteam het over en werd Corley afgevoerd naar het Universitair Medisch Centrum in Groningen. Daar onderging hij een zware hartoperatie en kreeg een ICD kastje. Nog geen acht maanden later was Corley terug op de plek des onheils, ditmaal op Rhythm & Blues Night op 30 april 2016. Die dag sprak ik met hem en zijn rechterhand Hugh Christopher Brown voor muzikantenblad Musicmaker.

“Je was erbij toen het gebeurde?!”, roept David Corley verschrikt uit. “Vreselijk. Het spijt me. Het spijt me dat iedereen die er bij was dat heeft moeten zien en meemaken. Ook al kon ik er niets aan doen, ik voel me er nog steeds verschrikkelijk onder.” David schaamt zich, zo ver is duidelijk. Maar hij is ook blij dat hij nog leeft en dankbaar voor alle lieve berichten en steunbetuigingen die hij destijds heeft ontvangen. Die hele gebeurtenis heeft hem de ogen geopend. Hij is gezonder gaan leven en doet het allemaal wat rustiger aan. Dat moest ook wel zo blijkt, want een paar dagen na zijn ontslag uit het ziekenhuis, vlak voor zijn vertrek naar zijn woonplaats Lafayette in Louisiana, voelde hij tijdens een korte wandeling door Groningen een schok door zijn lichaam gaan via zijn ICD kastje die in zijn borstkas is geplaatst. “Ik had op dat moment weer een stoornis in mijn hartritme en dit apparaatje registreerde dat en corrigeerde dat meteen door middel van een elektrische schok. Ik schrok me natuurlijk kapot.”


Lights out

Nog tijdens zijn revalidatie in het ziekenhuis werkte Corley met Chris Brown aan nieuwe nummers waarvan een deel later verscheen op de ep ‘Lights Out’. Het was Corley’s manier van verwerken. David: “Ik wilde zo vlug als het kon zo veel mogelijk liedjes opnemen en uitbrengen omdat ik bang was. Bang dat er nog zoiets met me zou gebeuren en ik het niet zou halen. Ik vond dat ik niet genoeg van mijn muziek achter had gelaten in de wereld.”
Voor velen is dit natuurlijk een absurd verhaal, maar volgens de doktoren was het juist goed. “Ze zeiden dat muziek hem zou helpen dit trauma te boven te komen. Ondanks dat David zelf in het begin nog niet helemaal bij zijn positieven was, was zijn muziek wel meteen helder. Zodra hij ertoe in staat was, zijn we gestart met de preproductie van ‘Lights Out’. ”, vertelt Chris Brown. Het was een creatieve maar vooral ook een intensieve tijd.
Chris: “Door Davids hartstilstand en de onzekerheid daarover, werd alles erg versterkt. Onze focus, emoties, de muziek, alles.” In totaal namen ze in die weken dertig nummers door op slechts een akoestische gitaar en twee Casio-keyboards. Zeven liedjes daarvan verschenen op ‘Lights Out’. Een compleet album zat er in die korte maanden na het voorval logischerwijs niet in. David: “Het werd me allemaal een beetje teveel. Dus in januari (2016) besloten Chris en ik het bij een ep te houden.”

Angst
Enkele dagen na het interview voor Musicmaker vertelde David me pas hoe hij zich echt voelde toen hij weer het podium beklom in De Oosterpoort. “Ik vond het heel eng om daar überhaupt weer naartoe te gaan. Ik wilde helemaal niet. Ik dacht letterlijk: “Oké, als ik daar nu het podium op stap, ga ik dood. Dan krijg ik weer een hartstilstand en dan is het afgelopen.” Chris heeft behoorlijk op me in moeten praten om daar weer op te treden. Ik heb gehuild, echt. Zo bang was ik. Ik durfde het podium gewoon niet meer op. Maar zoals je hebt gezien, heb ik het toch gedaan. Wel zittend, vooral het eerste gedeelte van de set, omdat ik stond te trillen op mijn benen van angst.”
David startte zijn set op de Rhythm & Blues Night met het nummer ‘Blind Man’, dat hij eigenlijk als toegift had willen zingen op TakeRoot. “Dat vond ik wel mooi om te doen. Beginnen met het engste, dan had ik dat gehad en als ik dan nog zou leven, zou het allemaal wel goed gaan. Gelukkig kwam ik dat liedje goed door. Het was ook een overwinning om weer op dezelfde locatie te spelen. Ik moest mijn grootste angst onder ogen zien en mijn trauma te boven komen. Het was een soort verlossing.”

2017
De gezondheid van de inmiddels 56-jarige singer-songwriter laat op dit moment nog steeds te wensen over. David heeft lang moeten revalideren en kampte de afgelopen twee jaar regelmatig met gezondheidsproblemen. “Deze zomer nog heb ik behoorlijk getobd met mijn gezondheid. Ik had regelmatig hartritmestoornissen die, godzijdank, wel gecorrigeerd werden door mijn ICD kastje, maar ik heb er wel een trauma aan overgehouden. Zo vaak zo’n schok door je lichaam voelen is en blijft beangstigend. Gelukkig zeggen de doktoren wel dat alles goed met me is, maar toch. Prettig is het niet en de angst zit er.”

Zero moon
Zijn gezondheidsklachten weerhielden Corley er in ieder geval niet van om zijn derde album ‘Zero Moon’ in mei jl. uit te brengen. “Het was een moeilijke plaat om te maken. Chris en ik hebben er hard aan gewerkt om het allemaal voor elkaar en perfect te krijgen. De liedjes bleken nogal gecompliceerd te zijn met moeilijke arrangementen. Maar het is gelukt. Ik vind zelf dat het een goed album is geworden.”
Dat het trauma van die bewuste dag in september 2015 nog diep geworteld ligt in Corley’s binnenste is wel duidelijk. ‘Zero Moon’ is een duister album waarin thema’s als de dood, angst en opnieuw weer tot leven komen, niet geschuwd worden. Gelukkig voor hem kan hij zijn ei kwijt in de muziek en werkt het voor hem als een therapie. “Zo is het leven nu eenmaal en ik moet toch door, dus dat doe ik dan ook.”


Auteur
Ella-Milou Quist (Assen, 1986) is van origine journalist met als specialisatie storytelling & creative writing. Sinds 2011 is ze verbonden als vaste recensent en interviewer aan muzikantenblad Musicmaker en heeft zich met name toegelegd op het schrijven over americana en blues. In het verleden schreef ze voor de Baarnsche Courant en op muzikaal gebied voor de website van muziekblad Lust for Life en voor online magazine Written in Music.